Zamanın behrinde ilk ziyaretim...

Ayasofya hakkındaki düşüncelerim o zât ki, Sâhib-i Zaman Hazretlerinin birgün tekrar oranın ibadete açılacağını okuduğum zamanlarda başlamıştı. Bu normal bir cami filan değildi. Siyasi ve dinî sahada stratejik önemi büyük olan bir mekân, nasıl olmuştu da müzeye çevrilme gafletine âlet olmuştu?

Orayı ilk ziyaretimi hatırlıyorum da... Sene iki bin kaç bilmiyorum. Fazla uzağa gitmeye de gerek yok birkaç yıl öncesi. Üniveristenin ilk yılı... Yanımda dayıoğlu. Yıllardır İstanbul'da oturuyor ama Ayasofya'yı bilmiyor. Bir şekilde Eminönü dedikleri mekana atıyoruz kendimizi. Yaşanacak kent işte burası... Tabi bunları bir kenara bırakıp gözlerim Ayasofya arıyor. Eminönü Yeni Câmiye "Acep Sultanahmet burası mı?" diyerek bakıyorum şaşkın tavuk misali, ama iki minare eksik. Soruyoruz birkaç yerden muazzam mekanın yerini. Tepenin başında cevabını alınca bir koşudur tutturuyorum. Bana ayak uydurmaktan aciz kalan dayıoğlunun geriden soluk soluğa el salladığını görüyorum. "Yukarda buluşuruz" gibilerden el işareti yapıyorum.

O bayırı koşa koşa çıkıyorum, utanmasam uçacağım hani. Bayır bitipte ortalığa Sultanahmet çıkınca, heyecanım kat be kat oluyor. İyi de, Ayasofya nerelerde ki? Tabi yanı başından geçip gittiğim Ayasofyamızı hala göremiyorum. Kendimi buram buram tarih kokan Sultanahmet'e atınca tahıyyatü'l-mescid namazlarımızı kılıyoruz. Kalbim yerinden çıkacak gibi. Dayıoğlu ise gülmekle yetiniyor halime...

Fazla oyalanmadan, cemaatten çok gayr-i müslimlerin olduğu mekanı muzdarip çehreyle seyrederek kapıya yöneliyorum. Çıkışta...

Heyecan had safhada. İnanmak istemiyorum. Kırmızı gül misali asırlara meydan okuyan, kendini tesbihine vermiş eski ecdâdımı andırır gibi duran Ayasofya!

Koşuyorum, ne soluk soluğa kalmış kendi cüsseme ne de yanımda geldiğine bin pişman olan dayıoğluna bakıyorum. Koşuşturmaca vâri olarak soluğu bilet gişesinde alıyoruz. Acelece turnikeleri zorlarcasına giriyoruz. Sanki o güzel mekan kaçıyor...

Girişindeyim...

İçeri girmek cesaret istiyor sanki.

Etrafıma bakındım, kimseler yoktu. Arkamdan yetişemeyen dayıoğlu bilet gişesiyle meşgul. Duvarına yaklaştım muazzam mekânın. Giriş duvarına...

Ve öptüm. Evet öptüm. Yılların hasretiydi de, aşık maşukuna kavuşmuştu sanki. Bir daha öptüm. Utandım mı? Hayır utanmadım. Öpüp kokladım sadece.

Dokunduğum çürümüş duvarlardan elime gelen parçacıklarını attım cebime.

Girdik o eşşiz mekana. Gark olduk tarihinin mahzunluğuna.

Ellerimi hep duvarlarına sürüyor, hamdü senalar ediyordum görmelerinden korktuğum gözlerimin yaşlarını gizleyerek. Duâlar diyordum halıları kaldırılmış zeminine tekrar halılar serebilmek için. Zaten serilecek olan halılara vesile olmak için...

Alt kat üst kat derken çıkma vakti geldi yine. Üst katının rutubetide biraz halsizlik vermişti sanki.

Çıktık...

Minarelerini gösteriyorum yanımdaki dayıoğluna. "Bak şu ikisi Hazreti Fâtih'in yaptırdığı. Diğer ikisi ise II.Beyazıt ve II.Selim'in yaptırdıkları"...

Çıkıyoruz en nihayetinde. Veda ederek. Bir namazlık sohbet sözü alarak...

Teşekkürler,güzel olmuş ama biraz daha betimleme yapsan daha güzel olurdu öncekiler gibi 

Tekrar ele alırsın

 

Allâh c.c. razı olsun paylaşım için.. Benimde taa Ankara'dan gelesim geldi gerçekten.. Çok ziyaret ettim fakat doymadım..Yazıyı okuyunca sanki tekrar gezmiş, görmüş gibi oldum... teşekkürler..


Unutulmazsın AYASOFYA!..   

Çok hoş olmuş. Elinize sağlık.